آنگاه كه استعمارگران امپراطوري عثماني را در هم شكستند و نتايج جنگ بين الملل اول را آنگونه كه مي خواستند به زيان ملت ها و كشورهاي منطقه يعني ايرانيان _ اعراب _تركها_ ارمني ها و ديگران بين خود تقسيم كردند پايه هاي جدايي و اختلاف را بين اين گروه ها و كشورهاي برآمده از بين آنان استوار ساختند. اين اختلافات هنوز پس از 90 سال گلوي ملت هاي مظلوم منطقه را مي فشارد و گيوتين استعمار و استثمار و استبداد را بر گردن آنها فرود مي آورد. امپراطوري عثماني فرو مي پاشد _ تركهاي جوان ارامنه را در منطقه قتل عام مي كنند ضمن آن كه تمام قسمت هاي تسخير شده خود را در حوزه ي عربي و اروپايي از دست مي دهند قسمت اعظم كردستانات را به اسارت مي گيرند و با عنوان ترك هاي كوهستان آنان را از پيروي از فرهنگ ايراني خود باز مي دارند. حق ندارند به كردي سخن بگويند _ حق ندارند اعياد ملي و ايراني خود مانند نوروز و چهارشنبه سوري را برگزار كنند و ...و حدود بيست ميليون كرد را در تمام اين مدت در اسارت نگاه مي دارند و هم اكنون با حزب كارگران كردستان تركيه در حال نبرد مسلحانه قرار دارند. در اين راستاست كه دولت زاده استعمار عراق را به وجود مي آورند و اكثريت بزرگ شيعيان عراق و كردان آريايي نژاد را كه هم تباران و هم فرهنگي هاي ايرانيان مي باشند در اسارت اقليت شووينيست آن به ويژه آخرين آنها صدام حسين جنايتكار در موارد متعدد و به دفعات دست به قتل عام و نسل كشي كردان دلاور عراق و شيعيان بارز ان مي زنند و سازمان هاي سياسي كردان آن سوي مرز مانند حزب دمكرات كردستان عراق و اتحاديه ميهني كردستان را به قصد نابودي تحت فشار و تبعيد مي گذارند. در عراق در مورد آشوري ها و تركمن ها نيز به همين گونه عمل گرديده است. در سوريه نيز كردان وضع بهتري ندارند و هميشه تحت فشار حكومت دست نشانده و ديكتاتورهاي مورد حمايت غرب و شرق بوده و مي باشند.
اكنون هم در تركيه و هم در عراق ستيز با كردان اين بستگان و خويشان و هم تباران ايرانيان شدت مي يابد. دولت تركيه با تجاوز به كردستان عراق به زعم خود در تعقيب مبارزات پ ك ك سعي در تضعيف دولت محلي كردستان عراق و رهبر آگاه آنان مسعود بارزاني نمود. شايد هم كه دولت تركيه چنان كه از هنگام تشكيل خود آرزو داشت و بارها نيز آن را ابراز داشته است قصد تجاوز به كردستان عراق و تصاحب سرزمين هاي نفت خيز آنان مانند كركوك را دارند به همين سبب هم با وجور ژست دمكراسي خواهي و مردمي بودن حزب حاكم توسعه و عدالت در اين كشور ارتش قلدر آن كردهاي تركيه را به خون مي كشد و دامنه بمباران و تجاوز را به خاك عراق و قسمت هاي كردنشين آن مي كشاند. از آنجا كه پرده برگرفتن از خواست دولت تركيه و بازماندگان آتاتورك (مصطفي كمال پاشا) براي توجيه نسبت به آنچه پيش است ضروري است به دو نكته مهم اشاره و سروران و هم ميهنان گرانقدر را به آنچه جواهر لعل نهرو از بانيان استقلال هند و نخست وزير درگذشته آن كشور و نيز پدر اينديرا گاندي و پدربزرگ راجيو گاندي نخست وزيران ترور شده هند در كتاب نگاهي به تاريخ جهان جلد سوم صفحات 1344 تا 1359 پيرامون برآمدن تركيه جديد و نقش انگليس ها در آن نگاشته است مراجعه فرمايند. نهرو در پايان بحث تركيه اي تازه از ميان خاكستر بر مي خيزد مي نويسد:
((تركها با پيمان لوزان تمام چيزهايي را كه مي خواستند به جز يكي، بدست آوردند. اين يكي ولايت موصل در نزديكي مرز عراق بود و چون كنفرانس صلح لوزان نتوانست در اين مورد تصميم بگيرد مساله را به عهده جامعه ملل گذاشت. ولايت موصل اهميت بسيار داشت زيرا از يك سو در آن منابع نفت وجود داشت و از سوي ديگر موقعيت نظامي اش مهم بود در دست داشتن كوهستان هاي موصل تا اندازه اي به معني تسلط بر تركيه و سوريه و عراق و ايران و حتي قفقاز مي باشد. به اين جهت موضوع موصل براي تركيه خيلي اهميت داشت اما در دست داشتن موصل براي بريتانيا نيز بهمين اندازه مهم بود زيرا مي توانست از آنجا راه هاي زميني و هوايي هند و خط حمله يا دفاع در مقابل روسيه شوروي را حمايت كند. جامعه ملل در موضوع موصل به نفع بريتانيا راي داد و تركها اين تصميم را رد كردند و باز صحبت جنگ به ميان آمد در آن موقع يعني در دسامبر 1925 پيمان تازه اي ميان روس ها و تركها بسته شد اما عاقبت حكومت آنقوره(آنكارا) از اين فكر صرف نظر كرد و موصل قسمتي از حكومت جديد التاسيس عراق شد.))
آنچه در بالا به نقل از نهرو آورده شد براي تركها به مانند وصيت نامه پطر تزار روسيه در مورد آبهاي گرم خليج فارس و ايران است كه وارثان آن را در هر فرصت براي تحقق اين آرزو مي كوشند. در صورتي كه به نكته ديگري در مورد كمال پاشا از زبان محمد خليل جواهري موسس لژ همايون فراماسونري در ايران كه اولين فراماسوني است كه رسما فراماسون بودن خود را اقرار كرده است توجه كنيم بهتر چهره كمال مصطفي پاشا (آتاتورك) و برنامه هاي گذشته و احتمالا آينده انگلستان در منطقه آشنا خواهيم شد. محمد خليل جواهري رهبر ماسون هاي قديمي ايران تحصيلات مقدماتي خود را در دمشق (سوريه) و تحصيلات عالي را در كالج بيرون و دانشگاه اسلامبول به پايان رسانيده است. او پس از خاتمه تحصيل در شهر سامسون تركيه روزنامه رنگين را منتشر كرده و پس از پانزده سال در سال 1317 (1938) به ايران و تهران مراجعه كرد. او در شرح چگونگي ماسون شدن خود مي گويد كه در سال 1301(1923) وارد سازمان فيلم برداري معلولين جنگي ارتش تركيه شدم پروفسور ژوويل فرانسوي كه طي سفري با من آشنا شده بود هنگام سفر من به بيروت مرا طي مراسمي وارد سازمان ماسوني بيرون تمود و به عنوان شاگرد ماسون شدم وقتي وارد اسلامبول شدم طي 6 سال درجات شاگرد و كارگر و استاد را گذراندم مقارن اين ايام مصطفي كمال پاشا آتاتورك زماندار تركيه شد و با وجود آنكه ماسن ها در تغيير رژيم تركيه و پيروزي انقلاب به آتاتورك و انقلابيون كمك هاي فراواني كرده بودند معذالك به علت افراط كاري هايي كه در انقلاب صورت گرفت به مخالفت با رژيم جديد برخاستند و سرانجام بنا به خواهش آتاتورك لژهاي ماسوني گراند اوريان و تركيه كار خود را تعطيل كردند.(كتاب فراموشخانه و فراماسوني در ايران جلد سوم صفحات 1 تا 6) با توجه به آنچه ذكر شد توطئه انگليس ها پس از جنگ بين الملل اول جهت فروپاشي امپراطوري عثماني تقسيم مناطق كردنشين ايراني تبار جدا شده از سرزمين مادري در زمان حكومت عثماني را بين چند كشور پوشالي تركيه،عراق و سوريه آشكارا مي بينيم. امروز با ادامه روش هاي استعمارگرانه انگليس و اخيرا جانشين و ميراث خوار نفوذ آن آمريكا به عمق توطئه در مناطق كردنشين به ويژه در عراق و تركيه پي مي بريم و افسوس مي خوريم كه حاكمان كنوني ايران بي خبر از گذشته و توطئه هاي بيگانگان به جاي همدلي و همراهي و حمايت از كردان دلاور در هر نقطه جهان مجوز كشتار آنان را در تركيه و عراق داده و خود نيز در اين جنايات شريك مي شوند.
ما هشدار مي دهيم ايرانيان با هر نوع تجاوز به خاك و حقوق برادران شان، به هر قوم ايراني تبار، به هر هم فرهنگ ايران از سوي هر كشوري در جهان مخالف بوده و آنرا محكوم مي نمايند.